Tien dagen An Bang Beach, Hoi An.

Posted from tp. Hội An, Quang Nam Province, Vietnam.

“Don’t build your house on the sandy land,
don’t build it to near the shore..” (naar Mattheus 7:24-27)

De trieste waarheid van dit liedje zagen wij toen we vanuit Hoi An een taxi namen naar Cua Dai Beach. Wat één van de mooiste stranden van Vietnam was is een soort van ‘spookstrand’ geworden. Uitgestorven hotels, ingestort, verwoest door de zee. Mensen die ,in wat er nog over is, wachten/hopen op toeristen. In 2014 heeft hier een tyfoon huisgehouden en is in korte tijd 30 meter land door de zee opgeslokt.  Geen aantrekkelijke plek om te verblijven dus nemen we de taxi terug naar ons hotel in Hoi An centrum, 6km verderop.

De dag er na hebben we twee scooters gehuurd en rijden we zelf rond in de omgeving. Het blijkt voor ons de ideale manier van vervoer te zijn. Het is veel goedkoper dan een taxi en je kunt je overal vrij bewegen. Men vervoert hier bijna alles op brommers en scooters, dus drie personen op een scooter is niet vreemd. Tijdens de rondrit ontdekken we dat er 3 km ten noorden van Cua Dai Beach nog een mooie kuststrook is, An Bang Beach, en vinden we bij toeval 50m van het strand een huis te huur midden tussen de locals, in een woonwijkje. We huren het huis en de scooters voor 10 dagen. Heerlijk even ‘gewoon’ te ‘wonen’.

De buurt en de omgeving zijn een attractie op zich. Gewoon de manier waarop alles hier geregeld wordt en hoe de mensen leven. Iedereen prijst z’n eigen huisje aan als restaurant. Zodra je er plaatst neemt komt er ineens vanalles in beweging. Telefoontjes worden gepleegd, brommertjes komen aan gereden met hulptroepen. Soms worden er nog gauw even ingrediënten gehaald…. Wanneer je op het strand zit krijg je je maaltijd gewoon op het strand geserveerd, klaargemaakt in één van de huizen naast het strand.
Toch zijn we ook blij dat we even zelf kunnen koken, want na weken fried rice of noodles, is de behoefte aan een ‘echte’ maaltijd groot. Het vinden van de juiste ingrediënten valt echter niet mee. We halen groenten, fruit en aardappels op de markt. Het vlees laten we liever liggen, dat wil je niet kopen. Supermarkten zijn hier niet. Twee keer per dag halen we broodjes bij een bakker (lees karretje met daarachter een schuur waar de broodjes vers gebakken worden).
Overal worden voor een avond of ochtend tenten neer gezet, soms midden op de weg, en hebben ze een feestje. Het zijn voornamelijk Oude jaarsfeestjes, want 8 februari begint hier het nieuwe jaar. De feestjes worden gekenmerkt door samen eten en karaoke. De boxen en microfoon op z’n hardst en zingen maar…


Wij op onze beurt zijn kennelijk ook een attractie. Overal waar we komen of langs lopen wordt ons met verbazing en enthousiasme verteld dat we vier kinderen hebben en dat het allemaal jongens zijn. ‘Wow, You are lucky’, zeggen ze er achteraan. Een enkele, vrijmoedigere, Vietnamees neemt snel een foto. Toen we perongeluk een sleutel braken van één van de scooters hoefden we niet eens te zeggen waar we verbleven en werd er een nieuwe scooter voor de deur afgeleverd. Ook wist de mevrouw van het winkeltje 3 km verderop precies te vertellen wanneer we weer zouden vertrekken.

We bezochten “My Son sanctuary”, dat jammergenoeg door de Vietnam-oorlog grotendeels verwoest is. De kraters van de bombardementen duidelijk zichtbaar in het landschap. Na Angkor Wat was dit verder niet echt spectaculair al maakte de gids er een prachtig verhaal van. De omgeving, jungle en regenwoud, en de boottocht terug naar Hoi An waren wel de moeite waard.

De avond voor ons vertrek bezochten we het water-puppet-theater van Hoi An. Een leuke culturele attractie.

3 Comments

  1. Weer leuk om jullie avonturen te lezen. Heerlijk lijkt me dat zo eten op het strand.
    Vanochtend nog op de fiets naar het dorp voor jullie gebeden.
    Lieve groetjes aan jullie allemaal!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *