Swaziland

Posted from Manzini, Swaziland.

We lopen een beetje achter met de berichtgeving, maar dat komt doordat we nu op een plek zitten waar we geen toegang hebben tot het internet. Jullie zouden ons hier moeten zien zitten, in een rondavel, boven op een heuvel in Cato Ridge. Met een geleende router even de schade inhalen en toch even terug naar Zwasiland…

De douanebeambte kijkt speurend in onze auto rond, hij telt het aantal personen, krabbelt wat op een papiertje en gebaart dat we het papiertje moeten afgeven in een gebouw 20 meter verderop. Met een stapel paspoorten en het papiertje verschijnen we bij het loket waar we één en ander moeten invullen. We krijgen opnieuw een papiertje ,een andere, dat we nog geen 20 meter later weer moeten afgeven aan iemand die buiten staat. We mogen rijden. Hee, maar daar staat nog een man in uniform! Het hele tafereel herhaalt zich. Papiertje-loket-paspoort controle-papiertje-weg papiertje … en daar gaan we hoor.

Allemaal in het bezit van een stempel van Swaziland in ons paspoort rijden we Swaziland in. Naarmate we verder het land in rijden verandert het landschap. Meer groen en ook bomen met paarse bloesem. Een paar uur later rijden we het terrein van ons volgende verblijf op: Mlilwane wildlife sanctuary. We zitten in een natuurgebied. Op de weg er naartoe kom je zebra’s en impala’s tegen. Ook staan er op het terrein borden die waarschuwen voor nijlpaarden.
Wrattenzwijntjes, waar we in het Krugerpark zo naar uitkeken, lopen hier gewoon rond als geiten op een kinderboerderij en vanaf de veranda waar het ontbijt is zien we de krokodillen langzaam voorbij zwemmen. Onze kamers zijn houten huisjes met een rieten dak rond een soort binnenplaats met een kampvuur. Het ziet er leuk uit, maar aan alle kanten kiert het en kan ongedierte naar binnen. Muggen zijn hier ook zichtbaar aanwezig, dus hangen we alle klamboes op en smeren ons netjes in met DEET voordat het donker wordt. Ook de malerone nemen we trouw in tijdens de maaltijd.

In eerste instantie slapen de jongens bij elkaar en wij in het huisje ernaast, maar omdat Jefta koorts heeft besluiten we dat Jefta bij mij (Mellody) slaapt en Peter bij de andere jongens. Gelukkig maar, want diezelfde nacht ,bovenop die berg, in het pikke donker, onder de bomen in een houten hutje, breekt er een gigantisch zwaar onweer uit. Het is een enorm kabaal, zo hevig hebben we het niet eerder meegemaakt. De ene bliksemflits na de andere snijdt door de lucht….

Het ging zo hard te keer dat we ons onveilig voelden in het huisje, wat resulteerde in een nachtelijk avontuur waarbij we de jongens uit bed gehaald hebben en in nachtkleding met een mee gegriste deken in de auto zijn gaan zitten. Toen het weer wat bedaarde kropen we allemaal weer in het hutje onder de klamboe.

We zijn twee nachten gebleven in zwasiland. Een rustdag waarbij je jongens lekker gezwommen hebben en wij wat rond keken op het terrein en met internet bezig waren. Een mooie omgeving.

 

5 Comments

  1. Zie je wel! Ik zei toch al dat ik een beetje meereis? Ik heb prompt vannacht over een zwaar onweer gedroomd! Krokodillen ben ik nog niet tegengekomen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *