Paspoort stress

Er valt heel wat te regelen, grote dingen en kleine dingen. De kleine dingen blijken soms toch wat bewerkelijker dan gedacht. Iets simpels als het aanvragen van een paspoort bijvoorbeeld kan nog een hele toer zijn. Zo moet je met het hele gezin komen, vader, moeder en kinderen. Dus zoek je naar een tijdstip waarop iedereen kan èn het gemeentehuis open is. Dat werd woensdagavond. So far so good. Zelfs de beginnende waterpokken, nauwelijks zichtbare minuscule rode vlekjes, werden op tijd gesignaleerd waardoor we een dag eerder dan gepland alvast de pasfoto’s lieten maken. Vlek-vrije-pasfoto’s.

Woensdagavond waren we voltallig aanwezig in het gemeentehuis, mèt en zonder waterpokken. We hadden aan alles gedacht. Formulieren, foto’s, ID-kaarten. Er werden handtekeningen gezet, foto’s vergeleken, kinderen opgemeten, afgerekend…enz.
Klaar.

Gisterenavond konden we de mooie nieuwe paspoorten ophalen. Wederom met het voltallige gezin. Het was een korte gezellige drukte; zes personen aan de balie, allemaal enthousiastelingen die hun eigen paspoort willen zien en een paar jongens die het leuk vinden om nog even een extra rondje te rennen om de grote trappen in het gemeentehuis. De vriendelijke baliemedewerker handelde netjes alles af, maakte nog een paar gaten in het oude paspoort en wenste ons een ‘goede vakantie’.  De stapel paspoorten verdween in mijn tas.

Niks aan de hand. Alles liep op rolletjes. We reden de 15 minuten terug naar huis met een stel lawaaierige vrolijke jongens achterin de auto. Thuis legde ik de paspoorten op tafel. De oude en de nieuwe….. 1, 2, 3 , 4, 5…. “Hè? wacht even…, nog een keer: …1, 2, 3, 4, 5.. ” Een lichte paniek komt opzetten. Hulp wordt ingeroepen van anderen: “Hoe kan dat nou? Tel eens, dit zijn er vijf…” De hele inhoud van mijn tas komt op tafel. Portemonnee, bonnetjes, telefoon, blikje snoepjes, enveloppe, sleutels… Niks lijkt op een 6e paspoort. We constateren dat Levins paspoort mist. Ik sta al met de telefoon in mijn handen terwijl de jongens een kort kruisverhoor krijgen; “Waar is het paspoort?!” ….De auto wordt nagekeken, ik toets het nummer van het gemeentehuis in. De telefoon gaat over….antwoordapparaat. Aaaahhh!  Ik werp een blik op de klok, het gemeentehuis is nog 30 minuten open. Vijf minuten na thuiskomst zitten we weer in de auto. Deze keer met één jongetje op de achterbank. Minder vrolijk.

Dat was een spannend ritje terug. Vanalles gaat er door je hoofd… Bij het gemeentehuis aangekomen komt de vriendelijke baliemedewerker ons al bij de deur tegemoet. Pfff, gelukkig… mèt paspoort!

We kunnen weer iets van ons To-do lijstje afstrepen. Paspoorten: CHECK!

Paspoorten
1, 2, 3, 4, 5, …6!

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *