Terugblik

“….en hebben jullie het leuk gehad? Al weer een beetje gewend?”

Echt ieder gesprek begint op die manier en het is logisch dat iedereen dat vraagt. Ja, we hebben het ‘leuk’ gehad. Het was fantastisch! , maar veel verder dan dat komen we niet. Het zijn vluchtige gesprekjes van 5 minuten, maar er is zoveel meer te zeggen! We zijn er vol van. Voor wie het echt wil weten… (lees verder op eigen risico)

Wij hebben het afgelopen jaar mogen reizen, even helemaal ‘los’ van onze eigen wereld. Door ‘los’ te zijn van je eigen leven, land en cultuur kan je veel makkelijker kijken naar de positieve en negatieve kanten daarvan. Je ziet veel scherper de cultuurgebonden gewoonten van jezelf en waardeert enkelen daarvan meer. We hebben uren gezeten in bussen en vliegtuigen of gewandeld door de natuur. We hebben veel nieuwe indrukken op gedaan, maar ook uren de tijd gehad om na te denken, te reflecteren, plannen te maken, te praten met elkaar.

We hebben ontdekt, zo van een afstand, hoe klein ons wereldje eigenlijk is. Wij leven in een welvaartsmaatschappij. We hebben het goed in Nederland. We hoeven niet op straat te leven, we hebben geen honger, er zijn goede voorzieningen, onderwijs is er voor iedereen, er is een goede infrastructuur, de medische zorg is goed ,winkels puilen uit, er is een overvloed aan alles. Wat boffen we dat we in een land als dit geboren zijn. Dat we zoveel mogelijkheden hebben! Je moet die mogelijkheden alleen wel zien.
De welvaart en de daarbij horende prestatiegerichte maatschappij heeft ook een keerzijde. Werkdruk, mensen die tegen een burnout aan zitten, stress, depressies, verslaving, eenzaamheid, een eeuwige ontwikkeling naar meer en beter en efficiënter,… We leven in een kunstmatig gemaakte wereld. Een leven tussen de muren van gebouwen , het gaat goed zolang we maar binnen de lijntjes kleuren. Iedereen zit in die molen van de maatschappij. Als je staande wil blijven moet je je goed vast houden. Het kost moeite om niet mee te gaan in de rush. Mensen verlangen er naar om er uit te springen, maar weten niet hoe. Zien geen mogelijkheid of durven niet. Mensen proberen allerlei middelen om te compenseren, zich beter te voelen. De antwoorden die de welvaart hierop geeft: Luxe, comfort, een mooi huis, nieuwe keuken, mooie badkamer, nieuwe auto, nieuwste telefoon…. lekker in je vel zitten door te voldoen aan een ideaal beeld van een perfect gezond en slank lichaam. Cursussen,  Praatgroepen, psychiaters.  We zijn druk met of maken ons druk om dingen die er niet echt toe doen. We geven bijna al onze tijd en energie er aan uit. Toen wij op reis waren werd Giro de Italia massaal bezocht en op Facebook gedeeld. Het leek of heel Nederland ervan in de ban was. Een verloren voetbalspel van Ajax was voor velen een catastrofe, voor anderen een geweldige overwinning. Een zwartepietendiscussie waar maar geen einde aan komt. Mensen die hun stem wilden laten horen voor of tegen dodenherdenking op 4 mei. De één schreeuwt nog harder dan de ander. Het is de armoede van de welvaart. Geestelijke armoede. Het leidt ons af van God, van de dingen waar het werkelijk om gaat.

Onze kinderen, de jeugd, wordt veel vrijheid afgenomen doordat ze zo ontzettend veel moeten studeren. Naast de uren school ook nog uren huiswerk. Natuurlijk is leren belangrijk, maar het is niet het enige dat belangrijk is. Het is niet gezond om vanaf 12 jaar al zo beknot te worden en zoveel móeten. Presteren in een prestatie gerichte maatschappij waarbij je keihard wordt afgerekend op je fouten.

Wij hebben zoveel meegemaakt, gezien en geleerd onderweg! Wauw, wat was dat mooi.  We hebben de vrijheid mogen ervaren van echt ‘leven’ en beleven.
We hebben de geweldige Schepping van Gods hand mogen bewonderen op de meest mooie plaatsen in de natuur. We hebben gelopen op een vulkaan, gezwommen tussen de tropische vissen, gewandeld door regenwoud. We hebben kilometers gereden door de uitgestrektheid van de woestijn en wilde dieren aanschouwt in hun natuurlijke habitat.
We hebben mensen ontmoet en leren kennen over de hele wereld. We mochten deel zijn van hun leven als zendeling in Thailand en het dagelijks leven mee leven in een Chileens gezin. We hebben gespeeld met Afrikaanse kinderen uit de slumps van Dundee. We hebben gehuild om de armoede waarin sommige mensen leven, we hebben ons machteloos gevoeld en getracht voor enkelen een lichtpuntje te zijn. We mochten delen in de vreugde en eenvoud van het leven van anderen en andere culturen. We hebben ontdekt dat er ondanks taalbarrières ook ontzettend veel overeenkomsten zijn in mensenlevens. In emoties, in families. We hebben vriendschappen gesloten voor het leven die bijzonder en waardevol zijn. Mensen die we anders zouden zijn misgelopen. Niet wetend van elkaars bestaan.In dit hele avontuur hebben we Gods nabijheid ervaren, meer dan ooit. We hebben steeds op wonderlijke wijze Zijn leiding en zegen mogen zien.
Het gaat om mensen. Omzien naar elkaar. Mensen die gebroken zijn, nieuwe hoop geven. Een arm om een schouder, warmte en liefde. Eenzamen. Mensen laten zien dat ze er toe doen. Elkaar zien staan.  Ook wij worstelen met de ‘rush’ en racen weer mee, maar ik wil kijken naar wat we kunnen doen met onze rijkdom en positie in deze welvaart en onze tijd en energie meer steken in dingen die er echt toe doen! De rest is bijzaak.

Al deze ervaringen zijn rijker dan wat we uit boeken kunnen leren of op televisie kunnen zien. Wat wij hebben mogen beleven als gezin en onze jongens op deze manier hebben kunnen ‘meegeven’, neemt niemand ons meer af. Wat een geweldig jaar.

Na dit alles, het lijkt wel een betoog, de tweede vraag die iedereen stelt. Of we al weer een beetje gewend zijn? Ja, de Nederlandse trein dendert voort en wij zitten er weer in. Ja, we wonen weer, we werken weer, we gaan weer naar school, maar het is niet hetzelfde als voorheen.

Gewend? Misschien willen we dat wel niet. De reis is voorbij, maar het is nog niet afgelopen…

image

13 Comments

  1. Zo herkenbaar je verhaal! En blijft , ondanks dat je nu het besef hebt, zo lastig om niet mee te doen…

    Fijn om jullie verhaal te lezen!

    Veel liefs

  2. Geweldig omschreven ! Fantastisch om te lezen.. en je laatste zin….” de reis is voorbij maar maar nog niet afgelopen”, heel sterk , amen.

  3. Hoe geef je woorden aan zoveel wat in je leeft. Het is je weer (naar mijn inzien) goed gelukt. Ontroerend. Diep. Uitdagend. Wat is God wil met/in mijn leven. Het is prikkelend en enigszins jaloersmakend jullie levensveranderende ervaring door elke regel heen te lezen. ‘Samen met jullie’ wil ik de uitdaging aangaan buiten de jacht van het leven te blijven. Gods wijsheid!

  4. Waar ik meteen aan moest denken, ‘ …..maar gij geheel anders, gij hebt Christus leren kennen dus……. vul dan maar je hele betoog in, dat zal altijd zo blijven, jullie hebben God, Christus in vele vormen, gebeurtenissen en mensen ontmoet. Hier waren wij getuigen van.
    God is overal, ook hier in Nederland, Hij dendert mee in jullie ‘levenstrein’ alleen wordt Hij dikwijls bedolven onder de vele luxe en stressige welvaartsmaatschappij. Jullie zijn wel IN de wereld maar je wordt nooit VAN de wereld.
    Jullie zijn door deze ervaring zeer ‘verrijkt’ en van deze rijkdom kun je delen en hier valt heel veel te delen omdat er veel ‘armoede’ is, geestelijk.

  5. Lieve familie,

    Wat een prachtig verhaal, echt mooi om te lezen.
    Ik wens jullie toe, dat jullie samen als een prachtig gezin zo mogen doorleven.

    Lieve groet van Heleen.

  6. Bijzondere en mooie ervaringen die een leven lang meegaan. Geweldig dat jullie dat mochten beleven. Wel lastig lijkt me om aan alle ‘verplichtingen’ in Nederland weer te ontkomen…. Dankjewel dat we mochten ‘meereizen’.

  7. Opnieuw een prachtig verhaal Mellody! dank je wel. Succes met de balans tussen de dingen die moeten en de dingen die er echt toe doen. liefs uit Epe, Rebekka

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *