Over kilometers en een zandstorm

Posted from Arica, Arica y Parinacota Region, Chile.

Vanmorgen stond de volgende foto in de krant:

image

Wij stuitten ook op blokkades bij de grens, maar dan door truckers aan de Chileense kant van de grens tussen Peru en Chili. Met zand in onze oren, haren en kleding kwamen we na een lange wandeling van 6 km, aan in Chili. Onze bagage onder het stuifzand, onze schoenen grijs van het stof.

Laat ik bij het begin beginnen….
Na Cusco zijn we afgelopen week met de nachtbus gereisd naar Arequipa, nog steeds Peru. Wederom een mooie stad, al hebben we niet veel aan sightseeing gedaan. Wel zijn we alle zes naar de kapper geweest. Nu het ‘thuis’ komen in Nederland nadert, moeten we er toch een beetje netjes uitzien ( Voor zover dat lukt met steeds weer dezelfde kleding aan). Het scheelt in ieder geval een paar dure knipbeurten in Nederland, 6 voor de prijs van 1.
We hebben nog wat souvenirs gekocht en de duiven gevoerd op het plein. Ook aten we twee maal op een leuk terras en ontmoetten we één van de reisgenoten van de Uyunitour weer.

Peter en ik waren verder vooral druk met het uitzoeken van de verdere reis. Vanaf Cusco tot aan Buenos Aires, van waar onze vlucht naar Nederland gaat, is het zo’n 3300km en het Andes gebergte zit er ook nog tussen! Vliegen bleek geen optie, dus we zullen de kilometers over land (met de bus) afleggen.

Gisteren begonnen we daarom vol goede moed aan de eerste etappe; met de bus naar de grens. We wilden de grens van Chili over. De eerste grote stad in Chili is Arica. Vanuit Arica verwachten wij met de bus naar Argentinië te kunnen.

Tijdens de rit heb ik me weer verbaasd over het prachtige landschap waar we doorheen reden. Zand, zand, zand. Honderden kilometers alleen maar zandvlaktes en bergen van zand. Donkere en lichte kleuren zand…verder niets. Geen begroeiing. Heel bijzonder.
We strandden in Tacna (Een grensstad in Peru die ineens tussen al dat zand en niemandsland opdoemt). Op de busterminal kregen we te horen dat er blokkades waren aan de Chileense kant van de grens. Al twee weken is de toegang voor auto’s en bussen geblokkeerd door tientallen trucks. Dat was een verrassing…
We hadden bijna geen Peruaanse Soles meer en het lukte ook niet om te pinnen bij de terminal, bovendien wilden we niet blijven in Tacna. We besloten daarom toch door te reizen.  Met onze laatste Soles konden we nog mee in een bus tot aan de grens. We hoopten dat het uiteindelijk wel mee zou vallen of dat er brommertjes of andere karretjes zouden rijden die ons misschien wel mee zouden nemen. Men slaat overal een centje uit, dus we achtten die kans groot. Het was echter niet zo…

Op het moment dat we bij de paspoortcontrole stonden te wachten stak er ook nog eens een zandstorm op. Op 50 meter van ons vandaan vielen er twee bomen om. De vrouw achter het loketje snapte de Hollandse paspoorten niet! iets met mijn meisjes achternaam, waardoor het erg lang duurde voordat we alle stempels hadden. Ondertussen knepen wij onze ogen tot spleetjes en draaiden we de wind de rug toe terwijl we langzaam in een grijze, stoffige zandman (vrouw) veranderden.

Uiteindelijk hebben we, mèt al onze bagage, anderhalf uur gelopen, over de lange rechte asfalt weg. De zandstorm als een mistige waas rondom. We liepen daar tussen de vele Chilenen, allen met tassen of karretjes, richting het onbekende. Het begon al donker te worden en op het laatst liepen we zelfs met zaklamp. Eén van de jongens merkte op dat ‘vluchtelingen’ ook zo lopen. Ik besefte dat hij gelijk had, maar dat onze situatie (ookal hebben wij ook geen huis) vele malen beter is. Na een paar kilometer bereikten we de vele trucks die achter en naast elkaar op de weg stonden te ronken. We liepen in een lange rij tussen de ‘monsters’ door.
Al met al weer een mooi avontuur dat we kunnen toevoegen aan onze herinneringen….

9 Comments

  1. We hadden al wat foto’s op fb gezien.
    Jullie zijn geweldige ‘troopers’ – gewoon doorgaan!
    Sterkte met de volgende trajekten van jullie reis!

  2. Hang maar een paar schilderijtjes op in de bus om het gezellig te maken want !!!
    Heb even op de routeplanner de steden ingetikt en dan is het maar 1197 km met de bus, dus je komt ruim voor het ontbijt aan in Salta alleen op welke dag staat nog niet vast.
    Welterusten, goede morgen, welterusten.

    1. Lieve (o)pa,
      Bedankt voor de tip. We zitten 24 uur in de bus. We vertrekken vanavond 21:30 uur en komen ook rond die tijd aan in Salta…, de volgende dag!
      …en dan zijn we er nog niet! Dan is het nog een keer zo’n busrit naar Buenos Aires.
      we hebben allemaal onze laptopjes opgeladen, en die mogen voor één keer mee in de bus. We maken er een gezellig feestje van.

  3. Wat een spannende verhalen weer. Op weg naar huis… Jee wat gaat de tijd hard en wat zal ik jullie verhalen en foto’s missen

  4. Jullie maken wel wat mee zeg! Het is elke keer weer een genot om jullie reisverslag te lezen!!! Wat kunnen jullie dat goed vertellen/schrijven zeg!!
    Zal het wel gaan missen hoor als jullie weer in Nederland zijn!!! Misschien moeten jullie daar ook maar een dagboek gaan bijhouden:)

  5. Lieve lieverds,
    Als jullie dit lezen dan hebben jullie de busreis achter de rug!
    Nu weer bijkomen en uitrusten.
    Wat kijken we naar dat moment uit om jullie weer in de armen te sluiten, maar nog even geduld, al hadden we het voorrecht om dit halverwegen jullie reis te mogen doen.
    Nog een weekje dan is het zover, jullie zijn Kanjers en echte globetrotters dat hebben jullie bewezen.
    Ik heb heel veel respect voor jullie uithoudings vermogen, en voor de kinderen ze zagen er altijd weer blij uit , al was het niet altijd even leuk, petje af!!! Het zal ze zeker gevormd hebben.
    Ook was heel duidelijk en merkbaar dat jullie met God reisden en God met jullie.
    We zijn dankbaar als jullie straks op Schiphol VEILIG landen, en danken God voor Zijn leiding.
    Geniet nog, ook de laatste week en…………..”………………..TOT ZIENS!!!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *