Uyuni – Potosi – Sucre

Posted from Sucre, Chuquisaca Department, Bolivia.

Het eindpunt van onze fantastische, maar stoffige woestijnreis was in Uyuni. Wanneer je een beetje rond surft op internet vind je niet zulke bijzondere recensies over Uyuni. Men zegt dat het een lelijke stad is waar niks te doen is, niet de moeite om te verblijven…. Om dezelfde reden namen medereizigers van onze tour diezelfde dag nog een bus naar een volgende stad, tenminste drie en een half uur rijden. Wij echter hadden ondanks de negatieve recensies van te voren tòch een hostel geboekt in Uyuni. Na drie dagen in een Jeep over hobbelige woestijnwegen te crossen is het ook lekker om gewoon uit te kunnen stappen, de rugzak op de rug te nemen, twee blokken verder te lopen en in te checken in je hotel. Dat deden we dus, beviel prima!

Zo smerig, vies en saai vonden wij Uyuni helemaal niet. Het stadje heeft wel charme. Echt een woestijnstadje, omgeven door woestijn en bergen, aan de rand van de grote witte zoutvlakte. Een avondmarkt en allerlei kleine souvenirswinkeltjes. In het centrum, één straat met allerlei gezellige restaurantjes waar naast de Italiaanse keuken taco’s ,nacho’s, burrito’s en allerlei andere Mexicaanse gerechten te krijgen zijn (met de heerlijkste quaquamole saus). We besloten eigenlijk direkt na aankomst in ons hostel ,niet één maar twee nachtjes te blijven.
Even pas op de plaats, een rustdag inlassen, de was doen (een hele berg!) en bekijken wat onze volgende bestemming wordt.
De jongens wilden nog eens naar het treinenkerkhof aan de rand van de stad. De volgende dag zijn we daar ’s middags naartoe gelopen en hebben een paar uurtjes doorgebracht op het terrein. Wij zaten in de zon terwijl de jongens over alle treinstellen klommen en klauterden (o nee, het was free runnen). Tot slot werd er nog verstoppertje gespeeld. Toch heerlijk dat ze zich altijd met elkaar kunnen vermaken, ‘vrienden’ zijn altijd in de buurt, er is altijd wel één van de broers die met je wil spelen.

Potosi, was de volgende bestemming na een lange busrit door de Andes. Potosi claimt de hoogste stad ter wereld te zijn. Het stadje is bekend door de zilvermijnen in de directe omgeving. In vroegere dagen een rijke stad. Dat is te zien aan de vele koloniale gebouwen. Wij zijn er maar één nacht gebleven. Om eerlijk te zijn, we vonden er niks aan. Een vieze, vol uitlaatgassen, lelijke stad. Bovendien maakt de hoogte dat je je niet helemaal fit voelt. Alles kost extra energie, je bent gauw buiten adem. We waren ook niet van plan om de zilvermijnen te bezoeken omdat je dan verondersteld wordt allerlei kado’s (dynamiet, cocaleaves of drank met 96% alcohol) mee te brengen voor de mijnwerkers. Daarnaast moet je ook niet claustrofobisch aangelegd zijn voor een bezoek aan de mijnschachten.

De volgende dag besloten we verder te reizen naar Sucre en Potosi te laten voor wat het is. We namen een taxi naar het busstation om daar tickets te kopen. We hoopten die middag nog mee te kunnen met een bus. Precies op het moment dat onze taxi stopte en wij alle tassen uit de wagen laadden stopte er aan de overkant van de straat een bus. Het raam ging open en we werden enthousiast toegeroepen door vier meiden waarmee we ook door Salar de Uyuni waren gereisd. Vijf minuten later zaten we druk kletsend in diezelfde bus opweg naar Sucre.

Sucre is de hoofdstad van Bolivia, niet La Paz zoals veel mensen denken. Het is een mooie, betrekkelijk rustige stad. Een stad met geschiedenis, met grote witte koloniale gebouwen en kathedralen. De straten zijn breder en het zuurstof gehalte is hier aanzienlijk hoger, maar nog steeds merk je dat je op hoogte zit (2810m).
We zijn hier nu vijf dagen en hebben verder niet zoveel ondernomen. We hebben een hostel dichtbij het centrum; hostel Cruz de Popayan. Een koloniaal gebouw met een binnenplaats en een groot dakterras. Het is laagseizoen, dus het is erg rustig. Iedere ochtend nemen we ons ontbijt mee naar het dakterras en eten we in het zonnetje met uitzicht over de stad, geheel privé, ons ontbijt op. De jongens doen elke dag wat schoolwerk en ’s avonds koken we eten in de gemeenschappelijke keuken, waar niemand anders gebruik van schijnt te maken… Morgen verhuizen we voor twee nachten naar een ander hostel in Sucre. Daar ontmoeten we de Zwitserse en Duitse meiden weer. Gezellig.

2 Comments

  1. Wat een aanpassingsvermogen zijn jullie aan het ontwikkelen… Waar hebben jullie allemaal al zitten ontbijten, waar hebben jullie slaapzakken al gelegen en waar heb je allemaal de was gedaan:) RESPECT!

  2. Ik ging met jullie foto’s even terug in de tijd. Leuk om weer te zien en te lezen hoe jullie dit allemaal beleven. Geniet ervan en klasse hoe jullie telkens de draad weer oppakken. Geweldig!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *