Salar de Uyuni, spectaculaire schoonheid

Posted from Potosi Department, Bolivia.

Onze reis is een aaneenrijging van hoogtepunten, zoveel mooie en bijzondere dingen zien wij en maken wij mee. De tour van afgelopen drie dagen was beslist weer zo’n hoogtepunt. Ongelooflijk wat spectaculair en mooi! Iedere keer wanneer ik uit het raampje van de 4WD Jeep naar het landschap dat we doorkruisten keek, was ik onder de indruk. Ik had wel onafgebroken foto’s kunnen maken, met steeds weer een ander vergezicht of fantastisch stuk natuur. “Moet je toch kijken waar we rijden…” ,werd zowat mijn lijfspreuk.

Drie dagen trokken wij door de woestijn. Echt woestijn woestijn. 600 km lang zand, bergen en gigantische vlakten. Van San Pedro de Atacama in Chili naar Uyuni in Bolivia. Het grootste gedeelte van de route was boven de 3500m, dus er was geen enkele begroeiing. Wanneer we iets lager kwamen zagen we kale, droge ronde struikjes en pollen geel/groen gras.
We waren deel van de extremere natuurfilm waarbij op kale vlakten Vicuñas (= kameelachtigen) staan te grazen. Een maanlandschap waar ineens grote brokken steen, uitgespuwd door de vulkaan, oprijzen uit het zand. We zagen mineraal gekleurde meren met grote groepen flamingo’s en op hoogten van 5000m stomende geisers.

De eerste nacht sliepen we dichtbij Laguna colorada op 4300m hoogte. Hoewel we ons zo goed mogelijk hadden voorbereid hadden we toch last van de hoogte. Het uitte zich in hoofdpijn en niet lekker zijn. Een beetje dizzy. Met name Peter, Jefta en Hidde hadden hier last van en waren echt even ziek. Zij gingen dan ook op bed liggen, sloegen de maaltijd over en werden door zorg omringd. De eerste nacht hadden we uit voorzorg een zuurstoffles op onze slaapkamer gekregen voor het geval de hoogteziekte erger zou worden. Dit was gelukkig niet zo. De volgende ochtend was iedereen op hoofdpijn na weer beter. Cocathee doet in dit geval ook wonderen. Jesse, onze bioloog, was de enige die helemaal geen klachten heeft gehad!

We daalden de tweede en derde dag tot 3600m. De hoogte-klachten waren als bij toverslag verdwenen. Langs de weg kwamen we weer tekenen van leven tegen. Velden vol met lama’s en soms een gecamoufleerd huisje, gebouwd met stenen van dezelfde kleur zand als de omgeving. We smeerden met lippenbalsem omdat anders onze lippen zouden ‘breken’ wanneer we lachten. We sliepen in een zouthotel (gebouwd van zout met interieur van zout) aan de rand van de Salar de Uyuni. .

Op Isla del Pescado (cactus eiland midden in de Salar) keken we naar de zonsopkomst en kregen we een heerlijk ontbijt. Net als alle andere toeristen hebben wij ook allerlei maffe perspectief foto’s gemaakt op de vlakte. Prachtig! Zo ver je kunt kijken: wit, wit, wit. Wat een fantastisch natuurverschijnsel; 12000 vierkante kilometer zoutvlakte met een dikte van 120m. Peter en de jongens verzamelden zoutkristallen en ook hier hebben we weer een zakje gevuld, deze keer met zout ipv zand, voor onze verzameling wereld-zand.

De tour eindigde bij het treinenkerkhof , Cementerlo de trenes, bij Uyuni. En dat is waar we nu zijn; Uyuni.

*Het was een ontzettend goed verzorgde tour. We hebben geboekt bij Atacama connection in San Pedro. Met een busje werden we opgehaald bij ons hostel en naar de Boliviaanse grens gebracht. Daar kregen wij een Jeep met chauffeur toegewezen van Cancabour tours Bolivia, waarmee we de rest van de dagen door de woestijn trokken. Alles was tiptop geregeld. Goede slaapplekken en heerlijke maaltijden. We hadden een leuke groep medereizigers (3 andere Jeeps) die we bij elke stop ontmoetten. Een aanrader.

14 Comments

  1. Wat een mooie en ook leuke, vrolijke lol foto’s. Een echt avondtuur. Gelukkig zijn jullie weer op ‘normale’ hoogte!

  2. Bij het zien van deze foto’s is maar een woord op zijn plaats: SPECTACULAIR!!!
    Je moet er wel wat voor over hebben maar de beloning is groots.

    Grappig, de knuffels van Levin, hoe moet dat nu verder ??
    De kindjes in tas, dat kan ook nog……

    Wordt het zout nog gebruikt en hoe dan vervoerd?

  3. wat een belevenissen , heel mooi die foto’s , blijf genieten , ook best wel vermoeiend al die indrukken maar wat een pracht herinneringen voor later pakt niemand jullie meer af , veel succes verder en groetjes .

  4. Prachtig, prachtig, prachtig!!!
    Gelukkig is het meegevallen met de hoogteziekte.

    Wat jammer dat de mens dan weer een rommel van oud staal achterlaat in al deze pracht. hè?!

  5. Dat klinkt weer gaaf zeg! Ben zelf in Peru gewest en had van de 3 weken 2 weken last van de hoogteziekte! Goed voor je dieet! Haha. Was net weer op tijd fit om de INCA trail te lopen!
    Die coca thee is echt vies!!! Maar de verslaafde Alpaca’s waren wel erg lief 🙂

  6. ONGELOOFLIJK wat jullie allemaal zien en meemaken. Wat een geweldig leuke en grappige foto’s hebben jullie hier gemaakt. Een heel bijzonder deel van de wereld. Jullie moeten straks nog afkicken als jullie weer terug zijn en het “normale” leven weer een aanvang neemt. Maar vooralsnog is het nog even genieten geblazen.

  7. Wat herkenbaar en wat een leuke foto’s. Fantastisch! Op die zoutkrukjes bij het cactuseiland heb ik ook gezeten. Leuk om jullie er nu op te zien zitten. Maar zo spectaculair als jullie het maken om in het zouthotel te gaan slapen, dat heb ik niet gedaan. Wat een prachtige ervaringen voor jullie gezin.
    Het surfen op de zandduinen was trouwens ook prachtig. Knap hoor om dat zo te doen. Het filmpje was schitterend.
    Geniet ervan. Lieve groeten van Heleen.

  8. Schitterend. Wat overweldigend moet het zijn daar te rijden, te zijn. Kleine schepseltjes op zo’n immense vlakte. Prachtig dat we hier weer een stukje van mogen meemaken door jullie.
    Dit zijn toch belevenissen die in je geheugen gegrift staan!! Alles waard. Geen zorgen voor de toekomst. Hij zorgt.
    Groetjes Mirjam

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *