Een lange reis naar de maan

Posted from San Pedro de Atacama, Antofagasta Region, Chile.

We zijn geland op de maan! (volgens de jongens is het duidelijk Mars en niet de maan). Een heel ander Chili dan de herfst waar we vandaan kwamen. Grote paddestoelen, rood met witte stippen, vallende blaadjes, regen en kou hebben we ingeruild voor een gigantische uitgestrektheid met niets anders dan donker bruin/rood zand, rotspartijen, grillige vormen, zandduinen en vulkaantoppen. Geen begroeiing, niks.
We zijn in de Atacama woestijn. De droogste woestijn ter wereld. Op sommige plaatsen in de woestijn heeft het al eeuwen niet geregend. In de Atacama woestijn valt in 750 jaar net zoveel neerslag als in Nederland in één jaar!

Ongeveer een week geleden hebben we samen met hulp van Valeria tickets geboekt via een Chileense website voor het vervolg van onze reis door Chili. Voor nog geen €200 in het totaal hebben we voor 6 personen bustickets (700 km) en vliegtickets (1800 km) kunnen bemachtigen. Een koopje.
We namen afscheid van Elias en Cristina en verbleven nog twee nachten in Temuco bij Valeria en Daniel.

image

Voordat we uit Gorbea vertrokken hebben we onze bagage weer eens goed bekeken. Wederom hebben we kleding en spullen achter gelaten, maar echt veel ruimte heeft het niet opgeleverd. Vanwege het koudere weer hebben we in Chili namelijk allemaal een warme trui en broek er bij gekocht. Te kleine shirts en een deel van de zomerkleding is uit de tassen achter gebleven in Gorbea en wordt aan het ziekenhuis gedoneerd. Nog steeds hebben we allemaal een grote backpack en slepen we twee koffertjes vol schoolspullen, schriften, laptops en boeken met ons mee. Minder lukt gewoon niet. We hebben immers alles bij ons: slaapzakken, klamboes, pannen, borden, EHBO kit…. noem maar op. Toch altijd weer een heel gesleep, bus in bus uit.

De reis hier naartoe verliep gesmeerd, maar was lang. We begonnen met een busreis naar Santiago (9 uur) ,waar we rond middernacht aankwamen. Toen een half uur in de bus naar de luchthaven. Op de luchthaven moesten we wachten tot de volgende ochtend. Er waren geen bankjes meer, dus zochten wij een rustig plekje waar we een paar uur konden zitten, liggen, hangen op de grond. De jongens hebben nog wat geslapen, op hun slaapzak, terwijl wij de bagage bewaakten. Om 6:15 vertrok onze vlucht naar Calama (2 uur). In het vliegtuig konden we geen van allen onze ogen open houden. Gelukkig, heel even geslapen, al was het maar 20 minuten (omdat je vanzelf weer wakker wordt zodra je hoofd naar beneden valt). Waar we uiteindelijk de dampkring door zijn gegaan hebben we gemist. In ieder geval was het landschap radicaal veranderd toen we uit het raampje keken naar het landschap onder ons. Een prachtige zonsopkomst en echt woestijn, zoals je je een woestijn voorstelt. Grillige bergen en zand, zand, zand….in de verste verte niets anders te ontdekken en daar gingen we landen! Vervolgens reden we nog een dik uur door het maanlandschap in een minibus naar het woestijnstadje San Pedro de Atacama.

Sowieso waren we het gevoel voor tijd kwijt na een lange nacht reizen met weinig slaap, maar de verwarring was compleet toen Peters telefoon, de Ipad en mijn horloge los van elkaar verschillende tijden aangaven. Nou bleek in Santiago op de luchthaven de klok een uur teruggezet te zijn; wintertijd. De telefoon van Peter had zich daar automatisch op gezet, waarop ik , na controle op de lichtgevende borden, mijn horloge ook terug zette. Echter, na onze vlucht, was er weer een uur verschil tussen mijn horloge en Peters telefoon. De tijd was weer automatisch een uur naar voren gezet…. Familie in Nederland gaf in een FaceTime gesprek aan dat dat de juiste tijd was volgens internet. De volgende ochtend, toen we nog net voor sluitingstijd (dachten we) aan het ontbijt zaten ontdekten we een klok aan de muur die wéér een andere tijd aan gaf. Een uur vroeger…, zucht. Verwarring alom. De klok aan de muur bleek de juiste tijd te hebben. Internet heeft de wintertijd van Santiago niet aangepast. Het is hier 6 uur vroeger dan in Nederland.

6 Comments

  1. prachtig landschap wederom:) Bijzonder om eens te lezen wat jullie allemaal mee moeten slepen al die maanden… poeh. liefs uit Epe, Rebekka

  2. Prachtig verhaal en prachtige foto’s. Geniet van deze landing op de “maan” of is het toch Mars?
    Groet van Heleen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *