La vida

Posted from Gorbea, Araucania, Chile.

Mijn vriendin merkte op dat ik niet zo veel blogde de laatste tijd… Ik antwoordde dat dat kwam doordat we wat langer op dezelfde plaats zijn en dat er dan wat minder te vertellen was.
Ik zat daar nog eens over na te denken en eigenlijk is dat helemaal niet waar! Het is niet zo dat we weinig beleven en er minder te vertellen is. In tegendeel. Het is alleen zo moeilijk om wat we ervaren in woorden om te zetten.
Het is makkelijk om te vertellen hoe indrukwekkend een vulkaan is en hoe prachtig het omliggende landschap. Ondersteund door mooie plaatjes begrijpt iedereen dat. Toch is ons verblijf hier, bij deze Chileense mensen in huis, minstens zo indrukwekkend. Het zijn de ‘gewone’ dingen van het leven hier die het meest bijzonder zijn.

De sfeer. De kachel van het fornuis die iedere ochtend wordt opgestookt. De ketels water, de verse broodjes bij het ontbijt, onze was die in de keuken hangt te drogen, het krakende bed, de vele dekens, gesprekjes die we voeren, blaffende honden ’s nachts (ieder huis heeft één of meer honden in de tuin), het dorpje, de volgepropte winkels, de mensen, het eten met elkaar, de hartelijkheid. We beleven te veel om op te noemen.

De jongens hebben het ook naar hun zin. ’s Morgens doen zij met mij schoolwerk en daarna vermaken ze zich met elkaar. Ook hebben ze een paar Chileense vrienden waar ze eind van de dag graag even naartoe gaan. Dan worden we weer gebeld dat ze daar eten….

Peter is deze week met Elias naar Temuco geweest om te oriënteren op materialen om de kerk af te bouwen. Een uur in de bus heen en een uur in de bus terug. Een rit die ze (Elias en de familie) meerdere keren per week maken om bijv. hun kleinzoontje, op wie ze regelmatig passen, op te halen of weg te brengen. Of om naar de markt te gaan.
Samen hebben Peet en Elias op een geïmproviseerde steiger balken tegen het plafond van de kerk getimmerd.

Ik was mee naar het ziekenhuis met twee vrouwen uit de kerk. Ik kreeg ook een wit jasje aan en een geel gebloemd schortje voor. De vrouwen doen vrijwilligerswerk. Ze zien om naar de patiënten waar de dokters, behalve twee keer per dag een controle, nauwelijks naar omkijken. Er zijn oude mensen die al heel lang in het ziekenhuis liggen en die weinig of geen bezoek krijgen. De vrouwen hebben geen opleiding voor verpleegkundige maar doen dingen die familieleden anders zouden (moeten) doen. Ze verschonen bedden, geven de mensen eten, verschonen hun luier, geven ze een scheerbeurt of knippen hun nagels, praten met ze en geven ze aandacht…. Ik mocht assisteren en deed dingen die ik ook kon doen zoals bedden opmaken. Verder spreek ik de taal niet, maar enkele woordjes en de hand vasthouden van een patiënt was genoeg. Onbeschrijflijk hoe een oude vrouw me aankeek terwijl ze mijn hand in haar beide handen vast klampte. Zo dankbaar. Daar hoef je niks voor te doen.
Later toen we een aantal zieke, bedlegerige, mensen bezochten (och, och wat een armoede ,wat een rommel en schamele huisjes) gebeurde het weer. Een oude man bleef mijn hand maar vasthouden en er kusjes op geven. Een beetje ongemakkelijk, maar zo …. Tja.
Gewoon dit, dit alles maakt enorm veel indruk op mij. Zoveel ervaringen, zoveel gedachten, zoveel emoties. Dat krijg ik dus niet goed onder woorden. Maar het gaat om mensen! Omzien naar de ander. Mijn hart gaat uit naar dit soort mensen. De eenzaamheid, de liefde en aandacht die ze nodig hebben. Niet alleen hier in Chili, maar overal ter wereld. De gebroken mensen, de eenzamen, de armen, de …… ook in Nederland!

Het zijn ook de mensen hier. Ze leven eenvoudig, hebben weinig middelen of luxe, maar ze willen dienen. Ze ontvangen ons zo liefdevol en gastvrij en zijn daar zo blij om. Ze zien om naar andere mensen, ze hebben tijd voor elkaar. Ook al kenden we hen drie weken geleden nog niet en spreken we elkaars taal niet. De gezelligheid, de verbondenheid… de klik, het is er gewoon. We zijn één grote familie en straks zeggen wij ze weer gedag. Zullen we ze weer zien? Wie weet komen we in de toekomst nog eens terug naar Gorbea, om ze te bezoeken, of kunnen wij hen in Nederland verwelkomen…? Hoe het ook zij en hoe het ook loopt in de toekomst, deze korte periode van twee weken, heeft ons verrijkt en een onuitwisbare herinnering gebracht.

*PS: Ik heb toestemming bovenstaande foto’s te publiceren.

9 Comments

  1. Ja, zo’n verhaal is heel anders dan praten over mooie natuur. Alsof dit drie dimensionaal is en dat andere twee…. Het komt ergens dieper vandaan, misschien heeft het te maken met woorden als; familie en verbonden zijn? Ik zou jullie een knuffel willen geven, grappige uitwerking:)

  2. Als je het woord Liefde uitspreekt dan is dit DE LIEFDE die bedoeld wordt waarover in de Bijbel wordt gesproken. Je kunt alles doen en ondernemen maar ……… voel en heb je de Liefde niet dan zou het je niets doen.
    1Korinte 13 zegt het ons en deze mensen leven ernaar.
    Vers 3 zegt, Al gaf ik mijn hele bezit weg voor eten voor de armen, al gaf ik mijn lichaam en kon ik me daarop beroemen: als ik geen Liefde had, zou het me niets baten.
    De LIEFDE legt God je in je hart.
    God is blij met jullie en zegent deze mensen in Gorbea!!

  3. Dit is de zoveelste keer dat jullie god op jullie reis tegen komen en laat zien wat liefde en menselijkheid betekend, het echte “geloof” dus. Wat zijn jullie gezegend dat je dit soort dingen mee mag maken en wat zijn wij gezegend dat jullie dit met ons delen. Diep onder de indruk

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *