Op z’n kop in Opua

Posted from Paihia, Northland, New Zealand.

Er zit een hele aardbol tussen ons en het thuisfront. Verder van huis, met een tijdsverschil van 10 uur, zetten we geen voet aan de grond. De grond waar we nu op staan is Nieuw Zeelandse bodem. Vanuit Auckland, waar we aankwamen, zijn we rechtstreeks hier naartoe gereden. 230 km naar het noorden door Teletubbie land vol koeien en schapen. En dan nu de vraag; Staan wij nu op ons kop of jullie? Je merkt er in ieder geval niks van.

Het appartement dat we huren is in een historisch pand direkt aan de baai van het dorpje Opua. Vanuit het raam en vanaf het klassieke balkon kijken we naar de bootjes in de haven en de pont die heen en weer vaart naar het schiereiland in de Bay of Islands. Een heel mooi stukje aarde weer.

image

Als ik dat zo allemaal bij elkaar opschrijf besef ik dat het een voorrecht is dat we hier zijn. Het blijft een avontuur en we beseffen heel goed dat wat we doen uniek is. Toch ervoer ik, gek genoeg, voor de eerste keer een soort reisdip. Geen zin en enthousiasme om vanalles te ondernemen en uit te zoeken. De onzekerheid van wat komen gaat,  woog een beetje zwaarder dan normaal. Niet alleen Zuid Amerika dat nog zo onbekend is en daardoor spannend, maar ook de slinkende spaarpot en het ‘thuis komen’ na de reis. Het Waar? Hoe? Wat? Het is niet zo dat het allemaal leve de lol ,holadijee is. Wie dan leeft, die dan zorgt…  en toch ook weer wel! Iedere keer weer blijkt Gods timing en zegening precies op tijd. We hebben deze stappen durven zetten in geloof en vertrouwen en hebben dus inderdaad geen zorgen. Dit is het allemaal meer dan waard. Echt meer dan waard. We willen helemaal niet naar huis! Life starts at the end of your comfortzone.

Het klimaat is hier weer wat koeler en we hebben zelfs een flinke regenbui gehad. Het voelde heel Nederlands. Een dag lang kwam het water met bakken uit de hemel. De lucht was grijs en wij zaten gezellig binnen. We hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om het schoolwerk weer een boost te geven. Dat moet ook gebeuren. De jongens doen het trouwens goed. Naast het gewone schoolwerk werken ze alle vier aan een eigen reisverslag waarbij ze informatie opzoeken en verwerken over de plaatsen en landen die we bezocht hebben. Het worden mooie werkstukken. Er wordt gelezen, gerekend… en soms helpen ze elkaar.  Wij zijn trots op de jongens.

image

8 Comments

    1. Levin heeft regelmatig contact met zijn klas. Een kaartje, briefje, foto, mail… Ze sturen zelfs filmpjes! Af en toe is hier ook een reactie van klasgenootjes. Er wordt wel meegeleefd ja!

  1. Een reisdipje lijkt mij heel normaal. Maar als jullie zo met elkaar zo’n reis kunnen maken, dan kunnen jullie straks ook weer een start verder maken in Nederland….Dat komt vast helemaal goed. En misschien na een jaar reizen, ervaar je dan ook weer beter de voordelen van een vaste plek.

      1. Het lukt mij inderdaad ook niet om er smileys op z’n kop bij de plaatsen. Er zijn shortcuts waarbij je die smileys krijgt. Typ je een dubbele punt en een haakje, dan krijg je een gewone smiley. Zoals die van Bas. De op z’n kop smiley herkent dit programma niet. Dat is .-.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *