Chiang Rai, terug in Thailand.

Posted from Mueang Chiang Rai, Chiang Rai, Thailand.

In alle vroegte ,de zon nog als een grote oranje bal aan de horizon, liepen wij van ons hotel naar Noi Bai airport. Onze vlucht naar Bangkok vertrok om 9:15 uur. We werden alle kilometers die wij in ruim anderhalve maand hadden afgelegd in één uur en vijftig minuten terug gevlogen. De volgende vlucht, ook maar één uur en twintig minuten, bracht ons weer 800 km naar het noorden van Thailand, dichtbij de grens met Birma; Chiang Rai.

We werden opgewacht door het hele gezin Hoagland: Chris en Esther en hun kinderen Joshua en Jasmine. We kregen allemaal een bloemenketting om gehangen, wat een hartelijk welkom!
Zestien jaar geleden, toen Peter en ik samen 8 maanden backpackten, zijn wij ook bij Esther op bezoek geweest en toen hebben we Chris ook ontmoet. Esther werkt al bijna 30 jaar als zendelinge in Thailand. Erg leuk om hier weer te zijn bij deze bijzonder lieve mensen.

Het dorpje, Baan Farm, ligt net buiten Chiang Rai. We logeren in het gastenverblijf van een kerk, op loopafstand van het huis van Chris en Esther. Heerlijk rustig en mooi is het hier. Het viel ons meteen op dat we weer sinds lange tijd vogeltjes hoorden fluiten!
Naast het terrein van de kerk staat een school. Iedere ochtend, stipt om 8:00 uur , wordt de vlag gehesen en zingen ze met elkaar het Thaise volkslied onder begeleiding van muziek uit de speakers. Het doet me een beetje denken aan de film ‘Groundhog day’. Tegen de avond loopt iedere keer dezelfde meneer ,gevolgd door een hondje, gymoefeningen te doen op het plein. Er is een klein speeltuintje en er zijn twee kleine winkels die vanalles, maar vooral eten en drinken, verkopen. Verder is er een markt(je) en kan je eind van de straat fried rice met een gebakken ei eten. Allemaal heel vriendelijk en gemoedelijk.

Het is de bedoeling dat we een week of drie (waarvan we er inmiddels al ruim één hier zijn) blijven. Wij zijn gekomen om Chris en Esther te helpen bij het opknappen van hun huis en daarnaast worden we betrokken bij hun werk en leven. Hierover in een volgende blog meer.

1 Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *